جی‌پی‌مورگان بیش از ۳ تریلیون دلار را از طریق پلتفرم بلاکچینی خود به نام کاینکسیس (Kinexys) جابه‌جا می‌کند و سرویس‌های توکن سیتی (Citi Token Services) روزانه میلیاردها دلار پرداخت فرامرزی را پردازش می‌کنند. هر دو نمونه‌های خوبی از مدرن‌سازی سیستم‌های قدیمی توسط غول‌های وال استریت و پذیرش بلاکچین برای پرداخت‌های فرامرزی هستند؛ با این حال، هیچ‌کدام از آن‌ها برای فرد عادی با یک حساب پس‌انداز نیستند.
این شکاف تصادفی نیست. مینتو باندهاری، بنیان‌گذار بانک مونومنت (Monument Bank)، یک بانک چالشی بریتانیایی با ترازنامه‌ای حدود ۲.۴ میلیارد دلار، گفت:
بیشتر سکه‌هایی که ضرب شده‌اند و برای انتقال پول استفاده می‌شوند، همگی پروژه‌های داخلی هستند. آیا این واقعاً برای کل بانک و برای مصرف‌کننده تغییر meaningful ایجاد می‌کند؟ هنوز نه.
این همان شکاف اصلی در بحث پول توکنیزه است. بانک‌ها سپرده‌ها و پرداخت‌های توکنیزه را روی زیرساخت بلاکچین قرار می‌دهند، اما بیشتر پروژه‌ها همچنان محدود به مشتریان نهادی یا شبکه‌های مجاز باقی می‌مانند. مونومنت و بلاکچین متمرکز بر حریم خصوصی به نام میدنایت (Midnight) شرط می‌بندند که سپرده‌های بانکی تنظیم‌شده و سودآور می‌توانند در نهایت به مشتریان خرد دسترسی به سرمایه‌گذاری‌های توکنیزه و وام‌دهی بدهند، بدون اینکه نیازی باشد آن‌ها رمزارز را بفهمند.
زیرساخت قدیمی
باندهاری گفت:
۹۹٪ بانک‌های جهان می‌گویند: “بله، ما واقعاً دیجیتال هستیم، ما یک اپلیکیشن داریم!” اما واقعیت این است که آن‌ها با معماری‌های قدیمی که به دهه ۱۹۷۰ برمی‌گردد دست‌وپنجه نرم می‌کنند و نمی‌توانند از آن‌ها عبور کنند.
جرالد دیوید، مدیرعامل شبکه لینک (Lynq Network)، گفت که واحدهای خزانه‌داری در مؤسسات بزرگ برای انجام یک کار واحد، سه سیستم را همزمان مدیریت می‌کنند. یک سپرده توکنیزه جی‌پی‌مورگان برای یک مشتری، یک استیبل‌کوین تنظیم‌شده برای مشتری دیگر، و یک حساب کارگزاری متعارف برای مشتری سوم. آن‌ها پول را به دلایل یکسان جابه‌جا می‌کنند، اما روی زیرساخت‌های متفاوت.
او گفت:
چیزی که مشتریان نمی‌توانند از عهده آن برآیند، استخرهای جداگانه نقدینگی قفل‌شده در هر شبکه‌ای است که به آن دسترسی دارند، زیرا نقدینگی بیکار پراکنده در پنج شبکه، پنج برابر ناکارآمدی سرمایه‌ای نقدینگی بیکار متمرکز در یک مکان است.
برخلاف استیبل‌کوین، سپرده توکنیزه همچنان یک ادعا علیه بانکی است که آن را منتشر کرده. می‌تواند سود بدهد، در سیستم بانکی تنظیم‌شده باقی بماند و به‌طور بالقوه برنامه‌ریزی شود تا در برابر دارایی‌های توکنیزه تسویه شود. سؤال این است که آیا بانک‌ها می‌توانند این مزایا را به مصرف‌کنندگان ارائه دهند و در عین حال حریم خصوصی، انطباق و کنترل بر اینکه چه کسی سپرده را در اختیار دارد، حفظ کنند.
سپرده‌های سودآور
باندهاری گفت که مونومنت، برخلاف ناشران استیبل‌کوین، دارای مجوز بانکی است که به آن اجازه می‌دهد روی سپرده‌ها سود بپردازد و قصد دارد حساب‌های پس‌انداز توکنیزه‌ای ارائه دهد که بازدهی داشته باشند.
فهمی سید، رئیس بنیاد میدنایت، گفت که زیرساخت بلاکچین عمومی چالش جداگانه‌ای ایجاد می‌کند: بانک‌ها نمی‌توانند داده‌های تراکنش مشتریان و روابط تجاری آن‌ها را افشا کنند.
سید گفت:
وقتی یک بلاکچین خصوصی ایجاد می‌کنید، چگونه با یک بلاکچین خصوصی دیگر صحبت می‌کنید؟ سپس باید از یک پل یا مکانیزم دیگر استفاده کنید و در آن نقطه، نشت داده رخ می‌دهد.
جی‌پی‌مورگان و سیتی‌بانک خودشان این را تشخیص داده‌اند.
بلاکچین‌های خصوصی بانکی می‌توانند به عنوان دفترهای کل بلاکچین داخلی عمل کنند، اما اتصال آن‌ها به دفترهای کل خارجی بدون افشای اطلاعات حساس دشوارتر است. سید گفت که میدنایت از اثبات‌های دانش صفر (zero-knowledge proofs) استفاده می‌کند که طراحی شده‌اند تا به بانک اجازه دهند تأیید کند یک مشتری یا تراکنش شرایط تعیین‌شده را برآورده می‌کند، بدون قرار دادن داده‌های شخصی زیربنایی روی زنجیر.
فرض کنید یک صندوق در صبح شنبه با استیبل‌کوین بازپرداخت می‌شود. سمت رمزارز به‌خوبی تسویه می‌شود، اما اگر صندوق به آن پول نیاز داشته باشد تا قبل از باز شدن بازارها در دوشنبه یک درخواست وجه تضمین را پوشش دهد، مشکل دارد، و آن این است که خزانه‌داری کارگزار اصلی در ساعات بانکی فعالیت می‌کند و دارایی‌های دیجیتال را نمی‌پذیرد. پول آنجاست، اما قابل استفاده نیست.
دیوید گفت:
سرمایه وجود دارد، فقط جابه‌جا شده است. صرفاً در جایی و زمانی که به آن نیاز است قابل استفاده نیست.
توکنیزاسیون خرد
مونومنت گفت که قصد دارد تا ۲۵۰ میلیون پوند (۳۳۵ میلیون دلار) از سپرده‌های مشتریان خرد را روی میدنایت توکنیزه کند. این سپرده‌ها سودآور باقی خواهند ماند، به‌طور کامل توسط مونومنت پشتیبانی می‌شوند و به‌صورت یک‌به‌یک با پوند استرلینگ قابل بازخرید هستند، با حمایت طرح جبران خدمات مالی (Financial Services Compensation Scheme) مشروط به محدودیت‌های این طرح.
باندهاری گفت:
هنوز هیچ‌کس واقعاً مشتریان خرد را قادر نکرده که مستقیماً در توکنیزاسیون مشارکت کنند.
این پلتفرم طوری طراحی شده که مشتریان هرگز نمی‌دانند یا نیازی ندارند بدانند که از بلاکچین یا رمزارز استفاده می‌کنند. در عوض، باندهاری گفت، تجربه مشتری شبیه یک سپرده پوندی معمولی خواهد بود که می‌تواند در صورت تقاضا برداشت شود.
هدف بلندمدت این است که به آن مشتریان دسترسی به سهام خصوصی کسری، محصولات ساختاریافته توکنیزه و وام‌دهی لومبارد در داخل یک اپلیکیشن بانکی تنظیم‌شده بدهد، مشروط به مجوزهای مربوطه.
باندهاری گفت که اگر این کار موفق شود، بانک او زیرساخت را از طریق نهادی به نام فناوری مونومنت (Monument Technology) به سایر بانک‌ها مجوز می‌دهد. آزمون بزرگ‌تر این نیست که آیا بانک‌ها می‌توانند پول را توکنیزه کنند. آن‌ها همین حالا می‌توانند. آزمون این است که آیا می‌توانند آن پول را برای مصرف‌کنندگان مفید کنند بدون اینکه حریم خصوصی، تضمین‌های نظارتی و اعتمادی که یک سپرده بانکی را از یک توکن رمزارزی متمایز می‌کند، قربانی کنند.
منبع: Coindesk
